ေမေမ့ကို လြမ္းတဲ့ည

အဲဒီညကေပါ့ -------
အျပင္မွာ နွင္းေတြ သိပ္သိပ္သည္းသည္းက်သလို
သမီးလည္း ေမေမ့ကို နင့္နင့္သညး္သည္း သတိရေနတယ္ ေမေမ။
ေမေမေမတၱာၾကီးမားလိုက္ပံုမ်ား
တမ္းတလိုက္ရံုေလးနဲ႔ေတာင္
ေႏြးေထြးလံုျခံဳလိုက္တာ။
ရင္ထဲမွာ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ေခၚပစ္လိုက္တယ္။
လြမ္းလိုက္တာ ေမေမရယ္။

ေလာကၾကီးက ခေယာင္းလမ္း ေမေမရဲ့။
ေပါင္းျမက္ခက္ထန္ အတၱၾကမ္းေတြနဲ႔
အသြားထက္တဲ့
ေလာကဒဏ္ရဲ့ ဓားရွစ္လက္ၾကားမွာ
ပတ္၀န္းက်င္ ဆိုတာကလည္း အစိမ္းသက္သက္
(သမီးေတာ့ေလ)
ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲက ေန႔ရက္ေတြကို လြမ္းတယ္။

ေပ်ာ္ရာမွာမေန၊ ေတာ္ရာမွာေနရမတဲ့။
ေမနဲ႔ ေ၀းတဲ့ဘ၀
သမီး - အသားမက်ဘူးေမ။
အိမ္ကိုပဲ ျပန္ခ်င္ေနတယ္။
တကယ္ဆို -
ရင္ခြင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ပါ။
သည္းခံနိုင္မႈ စြမ္းအားေတြ
အသက္ငင္ခဲ့တာ ၾကာေပါ့။

ေမေမဟာ သမီးတို႔ ကမၻာရဲ့ အလင္း
ရယူျခင္းမဲ့ အၾကင္နာ၊ ေမတၱာ
ေန႔ရက္မ်ားစြာ ေပးေ၀ခဲ့ ----
သမီးရဲ့ နုပ်ဳိမစြမ္းခ်ိန္ေတြမွာ
ေမေမက ေနေရာင္ျဖာခဲ့ ---
အဆံုးမဲ့ အိပ္မက္ရွည္ေတြနဲ႔
သမီးရဲ့ အနာဂတ္ကို ပ်ဳိးခဲ့ ---

သမီးရဲ့ သူရဲေကာင္းေမေမ။
သမီးရဲ့ ဥယ်ာဥ္မႈးေမေမ။
သမီးရဲ့ လမ္းျပၾကယ္ေမေမ။
သမီးခ်စ္တဲ့ သမီးရဲ့ေမေမ။
ေမေမ့ရင္ခြင္ရိပ္မွာ
ေထြးသိပ္ခဲ့တဲ့ ကေလး
အခုေတာ့ - ေမေမ့ရဲ့ အေ၀းမွာ။
လြမ္းလိုက္တာ ေမေမရယ္ -----။

ဒီအခ်ိန္ဆို
သဇင္ပန္းခိုင္၊ ဆီမီးတိုင္ေတြနဲ႔
ဘုရားစင္ေရွ့မွာ
(ေမေမေလ) ေမတၱာေတြ လႈိင္လိႈင္ပို႔ေနရွာေရာ့မယ္။
လိပ္စာမတပ္၊ တံဆိပ္ေခါင္း မကပ္ေပမယ့္
ပို႔လိုက္သမွ် ေမတၱာ
ရင္ေသြးေတြဆီေရာက္ခဲ့ပါရဲ့။

ေမေမေျပာခ်င္တဲ့ စကားသံ
သမီးနွလံုးသားနဲ႔ နာခံခဲ့ပါရဲ့။
စိတ္ခ်လိုက္ပါ ေမေမ။
ေမေမ့သမီးငယ္ေလးဟာ
အလြမ္းေတြ မစင္ေသးတာကလြဲရင္
ေမေမ့သမီး ပီသေနဆဲ ဆိုတာကို။

သမီးဟာ -
ေရဆန္ကို လွန္မယ့္ ငါးကေလးပါ ေမေမ။
ေလဆန္ကို ပ်ံမယ့္ ငွက္ကေလးပါ ေမေမ။
တစ္ခ်ိန္မွာ နားခိုမယ့္ သစ္ပင္ကို မေမွ်ာ္ကိုးဘူး။
ေတာင္ပံေတြ သန္မာေနဖို႔ပဲ လိုတယ္။
ေမေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဘ၀
တစ္ေန႔ေတာ့ေရာက္ရမေပါ့။

စိတ္ဓာတ္မက်၊ သက္ျပင္းမခ်ပါဘူး။
ထာ၀ရအတြက္ ၾကိဳးစားဆဲ။
ဘယ္သူေျပာနိုင္မလဲ ေမေမ။
ေနာင္နွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ၾကာတဲ့အခါ
သမီးနာမည္နဲ႔ ၾကယ္တစ္စင္း
ေကာင္းကင္မွာ၀င္းလိမ့္မယ္။

ဗက္သြန္းလို၊ ကရိုနင္လို
လူငယ္ေတြရဲ့ လူငယ္ေတြကုိ လမ္းျပလို႔
သူတို႔နဲ႔ အတူရင္ခုန္ရလိမ့္မယ္။
အဲဒီအခါက်ရင္ -
ေမေမက လမင္းၾကီး
တိမ္လႊာေတြကို ျငိမ့္ျငိမ့္ေလးစီးလို႔
(ၾကယ္သမီးေလးကို)
ျပံဳးျပံဳးၾကီး ၾကည့္ေနလိမ့္မယ္။ ။