အႏွစ္ႏွစ္၊ အလလ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့
အရာအားလံုး --- တစစီ။
ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ကာလမွ
ဒီဘ၀ေတြ အေျခက်နိုင္မွာလဲ။
အခုေတာ့ မိတကြဲ၊ ဖတကြဲနဲ႔
ေလာကဒဏ္ရဲ့ လက္သီးပုန္းတစ္ခ်က္မွာ
အားလံုးဟာ အလဲလဲ၊ အျပိဳျပိဳ။
မငိုပါနဲ႔ ကေလးေရ။
ငါတို႔လက္ေတြ ရွိေနသေရြ႔
ငါတို႔ အနာဂတ္ကို ငါတို႔ ျပန္တည္ေဆာက္မယ္။
ငါတို႔ေျခေထာက္ေတြ ရွိေနသေရြ႔
မိုးေပၚမေရာက္မခ်င္း ဆက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္
ငါ့ရဲ့မိသားစုက မင္း
မင္းရဲ့မိသားစုက ငါ
(တစ္ေယာက္တည္းလို႔ မေျပာပါနဲ႔။)
သံသရာမွာ အားလံုးေဆြမ်ဳိးေဆြခ်ည္းပါ။
၀ိုင္း၀န္းၾကိဳးစားၾကမွာေပါ့။
ဇြဲ၊ သတၱိ၊ အားမာန္
ငါတို႔ေတြမွာ က်န္ေနသေရြ႔
အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ေမတၱာ
ငါတို႔ကမၻာမွာ ရွိေနသေရြ႔
(မင္းမေမ့လိုက္ပါနဲ႔။)
နာဂစ္က - ငါတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို သတ္မျပစ္နိုင္ဘူးဆိုတာ။ ။
Saturday, April 18, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment