စာရြက္ကို ေက်ာ္၍ -

စာရြက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နဖူးထက္က ေခြ်းတစ္ေပါက္က ျဖဳတ္ကနဲ ျပဳတ္က်၏။ ေၾသာ္ နဖူးက ေခြ်း ေျမက်ေအာင္ အလုပ္လုပ္ရတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကိုးလို႔ ေတြးလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ေခြ်းစက ေျမသို႔မက်၊ စာရြက္ေပၚသို႔ တည့္တည့္က်၏။ ကဗ်ာကသီ အျမန္သုတ္ရသည္။ သာမည္ေညာင္ည စာရြက္မဟုတ္။ အဂၤလန္ရွိ ကြင္းမာဂရက္ တကၠသိုလ္မွ ပါေမာကၡလက္မွတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမွင့္ထားေသာ သင္တန္းျပီးဆံုးေအာင္ တက္ေရာက္နိုင္ေၾကာင္း ေထာက္ခံခ်က္ စာရြက္။ ရက္သတၱႏွစ္ပတ္တိတိ မနက္ကိုးနာရီမွ ညေနငါးနာရီထိ မထစတမ္းထိုင္ကာ မ်က္စိ၊ နား၊ ဦးေႏွာက္ တို႔ကို ဖ်စ္ညွစ္၊ ျခစ္ကုတ္၊ အစြမ္းကုန္ထုတ္၍ ရယူခဲ့ရေသာ စာရြက္။ ပြန္းရာ၊ ပဲ့ရာ၊ ျခစ္ရာ၊ ရွရာေသာ္မွ် သိုးကာသီကာ ျပဳမိ၍မျဖစ္။

ဆက္ဖက္ရန္ »

အေျဖမဲ့ေန႔မ်ား

သမီးေလးက ဘြဲ႔လြန္တက္ေနတာ။

လူေတြေမးတိုင္း ေမေမေျပာ။

မေမာနိုင္၊ မပန္းနိုင္။

မျပီးေသးဘူး ဆက္ေျပာတယ္။

ဘာဘြဲ႔ဆိုလား။

သိခ်င္ရင္ သူ႔အေဖကိုေမးတဲ့။

မဟာဘြဲ႔ေတြထဲမွာ

ျပည္သူ႔က်န္းမာေရး- ဆိုတာက

မစားေကာင္းတဲ့အသီး။

ဆရာဝန္ၾကီးရဲ့ဇနီး

ဆရာဝန္ေတြရဲ့အေမ

ေမေမ - မွန္ေအာင္မေခၚတတ္တာ

သမီး ရင္မနာေသးဘူး။

ေဆးရံုၾကီးေပၚက သမီးသူငယ္ခ်င္း

ဆရာဝန္အရင္းၾကီးေတြကလည္း

အဲဒါဘာလုပ္တဲ့ဟာလည္းတဲ့။

သမီး နည္းနည္းရင္နာသြား။

ဒါေပမယ့္ -

အျပင္းစား မဟုတ္ေသးဘူး။

မေန႔က

ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ online မွာေတြ႔။

ေတြ႔၊ ေတြ႔ခ်င္းလွမ္းေမး

ေဆးမွဴးေတြ သင္တဲ့ပညာ

နင္က ဘာလုပ္မွာလဲတဲ့။

တခါတည္းနဲ႔ ဖ်ားသြား။

ဘာစကားနဲ႕ ေျဖရမလဲ။

အားလံုးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ပညာရပ္အေၾကာင္း။

လူကို မကု၊ မူကို ကုတဲ့ ပညာအေၾကာင္း။

အပ္၊ ဓားမပါဘဲ မွတ္သားစရာေပးတဲ့ အေၾကာင္း။

ကမၻာနာဆိုတာ လူနာထက္ပိုအေရးၾကီးတဲ့အေၾကာင္း။

စင္ေပၚတက္ျပီး အမ်ားလက္ခုပ္တီးမွ

ဂီတျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး။

ေလခြ်န္သံ အဖိ၊ အေဖာ့၊ အတိုး၊ အေလ်ွာ့မွာ

အနုပညာေတြ ရွိေနေၾကာင္း။

-------------------- ေခါင္းစဥ္ေပါင္းမ်ားစြာ။

ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ -

ေမေမမသိတဲ့၊ သူတို႔ေတြမသိတဲ့ပညာမွာ

သမီးတို႔ ဆရာေတြေရာ၊

သမီးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊

ျပီးေတာ့ - သမီးကိုယ္တိုင္ေရာ။

ရူးသြပ္စြာ၊ ယံုၾကည္စြာ၊ မက္ေမာစြာ

နစ္ျမဳတ္ကာ ေနၾကရဲ့။

အေျဖမဲ့တဲ့ ေန႔မ်ား။       ။

ငယ္သူငယ္ခ်င္း

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။

ငယ္ငယ္တုန္းကလို အျပံဳးမ်ဳိး

ျဖဴျဖဴစင္စင္ မျပံဳးျဖစ္တာ

-------------------- ၾကာျပီ။

အျပင္ဘက္က ထိုင္ခံုေတြ က်ယ္က်ယ္လာတိုင္း

ရင္ထဲက ထိုင္ခံုေလး က်ဥ္းက်ဥ္းသြားတယ္။

အနွစ္သက္သက္ စကားေတြေျပာဖို႔
------------------- ေရ
သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးရင္
ငါ့ဆီ ဖုန္းေခၚပါ။          ။

ဆက္ဖက္ရန္ »

ကာရန္မ်ားနွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ျခင္း

“ေရွးသေရာခါ၊ ျပည္ဗာရာဝယ္၊ ကုေဋၾကြယ္အား၊ သူေဌးသားလွ်င္………” အစခ်ီ၍ အသံကို အနိမ္႔၊ အျမင့္ျပဳကာ ပံုဝတၱဳလကၤာကို ဟန္ပါပါနွင့္ အထစ္အေငါ့မရွိ ရြတ္ဖတ္ေနသူ ကေလးငယ္တစ္ဦး။ ျပဳျပင္ထားျခင္းမရွိသည့္ ဆံႏြယ္ အေခြအေခြေလးမ်ားက နဖူးထက္တြင္ ျဖာက်လ်က္။ အရာရာကို စူးစမ္းလိုေသာ မ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္တစ္စံု၊ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးနွစ္ဖက္ေပၚမွ သနပ္ခါးပါးကြက္ဝိုင္းေလးႏွစ္ခု၊ ႏႈတ္ခမ္းခြ်န္ခြ်န္ကို ဖြင့္လိုက္၊ ပိတ္လိုက္နွင့္ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္လ်က္။ ေဖာင္းေဖာင္းအိအိ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကို ေဝွ႔ယမ္းလ်က္။ ထီးကဲ့သို႔ ျပန္႔ကားေနေသာ ဂါဝန္အနားသားက ေျခသလံုးနားတြင္ ဖားရရားက်လ်က္။ “ရြာမွထြက္ေလ၊ ေတာမွာေသသည္၊ ေကာင္ေသလင္းတ က်၏တည္း။” ေမာသြားသလို အသက္ကိုေခတၱရႈိက္၍ ရႈလိုက္ျပီးမွ “ဆားတံု ဆရာေတာ္”ဟု ဆိုလိုက္သည္။ “ဘာတုန္း သမီးရဲ့ ဆားတံုဆရာေတာ္ဆိုတာ။” ေခါင္းေလးကို ဆတ္ကနဲလွည့္ရင္း “ေရးတဲ့သူေလ ေမေမရဲ့။” ထိုစဥ္အခါက - သံုးနွစ္သမီးအရြယ္။

ဆက္ဖက္ရန္ »

နွစ္သစ္ဆုေတာင္း

ေအးခ်မ္းမယ့္ အတာေရ

ျမန္မာေတြပက္ျဖန္း

နွစ္သစ္မွာ မဂၤလာလႊမ္းလို႔

ဒီတခါ

ျပည္ျမန္မာ အာရုဏ္ဦးမွာ

ကြယ္ - ခ်မ္းေျမ႔ရႊင္လန္း။ ။

ဒီရပ္ကြက္ထဲက သူ

ဒီေနရာမွာေတာ့
စြန္႔ပစ္ရတာ - တစ္ခုမွ မရွိဘူးတဲ့။
သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ဆိုင္ရာ
အာငါးအာ-ဆိုတာ သူ မသိပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ -
ျမင္ရသမွ်အားလံုး
ျပန္သံုးလို႔ရတာခ်ည္းပဲ။
ဒီေနရာမွာလည္း
အဆင့္အတန္းဆိုတာ ကဲြတယ္။
ျမင့္ရင္ တစ္ေစ်း
နိမ္႔ရင္ တစ္ေစ်း
သူ႔အရည္အေသြးနဲ႔သူ။
လူျဖစ္ကတည္းက
ဒီလုပ္ငန္းကို စခဲ့တာ။
မိရိုးဖလာ ဆိုပါေတာ့တဲ့။
သူက - သူ႔အလုပ္သူ ဂုဏ္ယူတယ္။
သူမ်ား အမႈိက္ပစ္လိုက္တိုင္း
သူ႔ဆီမွာ ေရႊျဖစ္တာပါပဲတဲ့။
သူ႔ဒႆနထဲမွာ။
ဆက္လုပ္ေနဦးမွာပဲတဲ့။
အဲဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ။ ။
(ေလ့လာေရးခရီးတစ္ေနရာ အမွတ္တရ)

ရြာအ၀င္

က်စ္တီးကုန္း၊ ထန္းေတာအုပ္

ကႏၱာရပင္တန္းနဲ႕ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းေျမ

အားလံုး ကေလးဘ၀က အတိုင္း။

တနယ္ျပင္မွာ ပဲက်ဲျပီး

အင္းထဲမွာ ၾကက္သြန္စိုက္တယ္။

အားလံုး ကေလးဘ၀က အတိုင္း။

အၾကမ္းရည္၊ ထန္းလ်က္ခဲ

ပေလြသံ ခပ္ခၽြဲခၽြဲနဲ႕

လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ဆက္ဆံေရး

အားလံုး ကေလးဘ၀က အတိုင္း။

အညာစစ္စစ္ ေန

အညာစစ္စစ္ ေျမ

အျပင္မွာ ပူေနေပမယ့္

ရင္မွာ ပူမေနဘူး။

အႏွစ္ႏွစ္၊ အလလ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တဲ့

ရင္ထဲက တစ္စံုတစ္ရာ

အဲဒီမွာ - ျပန္ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္။ ။