အညတရလူ

လူတိုင္းရင္ထဲမွာ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္စီ ရွိသတဲ့။
ဟုတ္ရဲ့လား မာရီယာ။
အဲဒီ သူရဲေကာင္းေလး အျပင္ကို ခုန္ထြက္လာမယ့္ တစ္ေန႔
ငါလည္း ေတြ႔ခ်င္လွသေပါ့။

ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ ေရးၾကေလေတာ့
အနိမ့္ဆံုးအဆင့္
ငါ့သမိုင္းေၾကာင္းထဲမွာ
ငါ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

ဘယ္သူ႔အရိပ္မွ မခိုဘဲ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည္ညိဳနိုင္မယ့္
ေျဖာင့္မတ္တဲ့ သူရဲေကာင္းမ်ိဳး။

အဲဒီထက္ ပိုျပီး ရပိုင္ခြင့္ ရွိခဲ့ရင္
တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ ကမၻာေျမၾကားမွာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပါင္းကူးယွက္ႏြယ္ဖို႔ရာ
သူ႔ရဲ့ တစ္စံုတစ္ရာအျဖစ္။

ဒါမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့
သံုညသာ ျဖစ္ခြင့္ေပးပါ။
ကေလးေတြရဲ့ အနာဂတ္အတြက္
သူတို႔ေတြေနာက္မွာ မတ္မတ္ရပ္
တန္ဖိုးေတြ အထပ္ထပ္တိုးေအာင္
ငါ့ဘဝကို ထိုးေကြ်းခဲ့ခ်င္လို႔။ ။

ရွက္

အိပ္မက္ထဲမွာ

မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဴနီယာ

မာသာ ထရီဇာ

ေဒါက္တာ ဗက္သြန္း

ငါ့ေဘးမွာ ဝိုင္းလို႔၊ ဝန္းလို႔။

စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘူး။

သူတို႔ အၾကည့္ထဲမွာ -

သူတို႔ လႈပ္ရွားမႈထဲမွာ -

သူတို႔ အသက္ရႈသံထဲမွာ -

ကမၻာေျမအေပၚမွာ ထားတဲ့

ေမတၱာေတြ၊ ဂရုဏာေတြ -

ေလာက ဓမၼတရားေတြ -

အဆံုးမဲ့ စြန္႔လႊတ္ျခင္းေတြ - ျမင္တယ္။

အဲဒီ အျမင္ေတြဟာ

ေခတ္အဆက္ဆက္နဲ႔တိုင္

ငါတို႔ နွလံုးေသြးေတြထဲ စီးဆင္းခဲ့။

ငါတို႔ ဝိညာဥ္ထဲမွာ ပူးကပ္ဝင္ခဲ့။

ငါ -

အိပ္မက္က ကသုတ္ကရက္ နိုးခဲ့ရတယ္။

မင္း ဘယ္သူလဲ။

ဘာလုပ္ေနလဲ - လို႔

သူတို႔ေတြက မေမးမီ။ ။

အမွည့္လြန္သစ္သီး

မာယာေတြ သံုးလည္း အပိုပဲကဲြ႔။

အခ်စ္နဲ႔ငါ

စစ္ျဖစ္ထားတာ ၾကာျပီ။ ။

အိမ္အျပန္

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိထားမိလိုက္ခ်ိန္မွာ မလိခေပၚကို ေရာက္ေနျပီ။ မလိခဆိုတာ အိမ္ကိုျပန္ရင္ စီးရတဲ့ ေမာ္ေတာ္ေလးရဲ့ နာမည္။ နံေဘးမွာ ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ အေဖာ္မပါဘူး။ ေက်ာင္းပိတ္လို႔ပဲ ျပန္တာလား။ ကိစၥရွိလို႔ပဲ ျပန္တာလား။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း မကြဲျပားခဲ့။ ရွိပါေစေလ။ အိမ္ျပန္ရဖို႔က အဓိကပဲ မဟုတ္လား။ လႈိင္းေတြနဲ႔အတိုးမွာ ေမာ္ေတာ္က ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး လႈပ္သြားတယ္။ ဝိုးတဝါးအာရံုထဲမွာ ထူးအိမ္သင္ရဲ့ အေမ့အိမ္ကို ၾကားလိုက္မိသလိုပဲ။ ရင္ထဲမွာ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ေခၚပစ္လိုက္တယ္။ လြမ္းလိုက္တာ ေမေမရယ္။

သေဘာၤဆိပ္ကို ဝင္တဲ့အခါ ဘယ္တစ္ေယာက္မွလည္း လာမၾကိဳပါဘူး။ အသာေလးပဲ ဆင္းလိုက္တယ္။ ျမိဳ့ေလးက အရင္လိုပဲ ေႏြးေထြးလို႔။ ေဝးေနတာၾကာေပမယ့္ တစိမ္းမဆန္ေသးတာ ေသခ်ာတယ္။ ‘ဆိုက္ကား ေခၚဦးမလား’ တဲ့။ လက္ခါျပျပီး ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ျမိဳ့ေဟာင္းေလး၊ အိမ္အျပန္လမ္း၊ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုး။ ေတာင္ေလးေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခုေကြ႔၊ ေခ်ာင္းေလးေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခုေက်ာ္၊ တက္လိုက္၊ ဆင္းလိုက္၊ ေလွ်ာက္လိုက္၊ နားလိုက္။

လမ္းေဘးက အသုပ္သည္ကိုျမင္မွ ဂဏန္းလက္မသုပ္ကို ပိုဆာလာတယ္။ ဟိုးေရွ႔ကတဲထဲမွာ ခံုပုပုေလးေတြနဲ႔ ေျမဝိုင္းလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလ။ ကြ်ဲနို႔စစ္စစ္နဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို ပိုက္ဆံမေပးဘဲ ေကာက္ေမာ့ခဲ့တယ္။ ဆိုင္ရွင္ကလည္း ဘာမွ မေျပာပါဘူး။ ေစ်းနားမွာေတာ့ လူသြားလူလာေတြနဲ႔ ရႈပ္ရွက္ခတ္လို႔။ အသိေတြနဲ႔ မဆံုခ်င္ေသးဘူး။ ၾကားဖူးေနၾက ေလာကဝတ္စကားေတြကို အခ်ိန္ကုန္ေအာင္ ေျပာေနရဦးမယ္။ အိမ္ကိုပဲ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္တယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တိုးေဝွ႔ျပီး ဆက္ထြက္လာခဲ့။

ဒီေရတက္ခ်ိန္မို႔ ေခ်ာင္းေရလွ်ံတာကလြဲရင္ အားလံုးပံုမွန္ပါပဲ။ ရာသီဥတုကလည္း မႈိင္းမႈိင္းျပျပ။ တကယ္ဆို ျပကၡဒိန္ထဲမွာကိုက ဒီေန႔က ျပသဒါးမဟုတ္၊ ရက္ရာဇာ မဟုတ္တဲ့ေန႔။ ေရွ့နားအေကြ႔မွာ ဇာတ္စင္တစ္ခု ျမင္တယ္။ သွ်ိဳင္ဒိုင္အကေတြ ကၾကတုန္းပဲလား။ အထက္တန္းေက်ာင္းကိုေတာင္ လွမ္းျမင္ရေပါ့။ လႈပ္ရွားေနတဲ့ အေရာင္နွစ္ခုနဲ႔အတူ ေက်ာင္းၾကီးလည္း အသက္ဝင္လို႔။

ဒီအခ်ိန္ ညီမေလးေရာ ေက်ာင္းေရာက္ေနျပီလား။ သူၾကိဳက္တဲ့ ေခ်ာကလက္ေတြသာျမင္ရင္ ေပ်ာ္ေနရွာလိမ့္မယ္။ စိတ္ထဲကပဲ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းျမန္ျမန္ဆင္းပါေစေလ။ နန္းရာကုန္းနဲ႔ နီးလာလို႔ထင္ရဲ့။ ေလထဲမွာ စကားပန္းရန႔ံေတြ ပ်ပ်ေလး ပါလာတယ္။ တံတိုင္းေတြ အထပ္ထပ္ၾကားက မင္းဗာ ဧကရာဇ္ရဲ ့စံရာ။ အခုေတာ့ အုတ္ပံုသာသာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရာဇမာန္၊ ရာဇဟန္ေတြ အခုထိ စြန္းက်န္ေနဆဲ။ အဲဒီ နန္းရာကုန္းမွာေပါ့။ ညေနေစာင္းဆို စြန္လႊတ္ျပီး ကစားေနက်။ စြန္ကေလးေတာင္ ရွိမွ ရွိေသးရဲ့လား။

တစ္လွမ္းျပီးတစ္လွမ္း လွမ္းေနေပမယ့္ စိတ္ေတြကေတာ့ ေျပးနွင့္တယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆို အိမ္ေရွ့က သဇင္တိုင္မွာ အပြင့္ေတြ ျမိဳင္လွေရာ့မယ္။ ဒါန္းကေလးေရာ အရင္ေနရာမွာ ရွိတုန္းလား။ ပုစြန္တုပ္ေၾကာ္ စားခ်င္တယ္။ ၾကည္ၾကည္လည္း မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္တုန္းထင္ရဲ့။ ေမေမကေတာ့ အေဝးေရာက္ရင္ေသြးေတြ အတြက္ ဘုရားစင္ေရွ့မွာ ေမတၱာေတြ အခါခါ ပို႔ေနလိမ့္မယ္။ သွ်စ္ေသာင္း၊ ကိုးေသာင္းနဲ႔ ဘုရားေပါင္း အဆူဆူကို တိုင္တည္လို႔ သားသမီးေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေနလိမ့္မယ္။ လိပ္စာမတပ္၊ တံဆိပ္ေခါင္း မကပ္ေပမယ့္ ပို႔လိုက္သမွ်ေမတၱာ ရည္စူးရာဆီ ေရာက္ခဲ့ပါရဲ့။

ေဖေဖေရာ လူနာေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနျပီလား။ မအားတဲ့ၾကားကပဲ သားသမီးေတြကို သတိရဆဲ။ မ်က္ရည္အျဖစ္ ျပိဳကဲြခြင့္မရွိလို႔ ပံုေဆာင္ခဲေတြ ျဖစ္ေနရတဲ့ ဖခင္တစ္ဦးရဲ့ ေဝဒနာ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ေတာ့ မခ်ိလိုက္တာ ေဖေဖရယ္။ သမီးငယ္ ျပန္လာတယ္ဆိုတာ ၾကားရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေနၾကမွာလဲ။ အိမ္ထဲကို ျပဴးတူးျပဲတဲ ေျပးဝင္သြားရမလား။ တိတ္တိတ္ေလး ဝင္ျပီးပဲ အံ့ၾသေအာင္ လုပ္ရမလား။ ရာသီခြင္တစ္ခုစာ စုေဆာင္းထားတဲ့ စကားေတြကေတာ့ ရင္ထဲမွာ တနင့္တပိုး။

တစ္လွမ္း၊ တစ္လွမ္းနဲ႔ အိမ္ေရွ့ကလမ္းကို ေရာက္ျပီ။ ျခံဝန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲ ခုန္သြားတယ္။ ေႏြးေထြးလိုက္တာ။ လံုျခံဳလုိက္တာေလ။ အမည္တပ္လို႔မရတဲ့ ခံစားမႈတစ္ခုက တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ယွက္ျဖာ။ မ်က္ဝန္းထဲမွာလည္း ၾကည္ႏူးမႈမိုးေတြ ရြာလို႔။ ျပန္လာခဲ့ျပီ အိမ္ကေလးေရ။ တံခါးေရွ႔မွာ ေျခစံုရပ္ရင္း ငယ္ငယ္တုန္းကလို အျပံဳးမ်ိဳး အားရပါးရ ျပံဳးလိုက္တယ္။ ျပီးမွ လက္ကို အသာေျမွာက္၊ တံခါးကို ေခါက္လိုက္တယ္။

တစ္ခ်က္ -------။

နွစ္ခ်က္ ----------------။

သံုးခ်က္ ---------------------------။

အိမ္မျပန္ရဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာသလဲ။ ေက်ာင္းမပိတ္ေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အိမ္ကို လြမ္းတဲ့ညေတြဆို မ်က္ရည္က်ရင္း အေစာၾကီးအိပ္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ငါ့စိတ္ကူးကို ငါပိုင္တယ္ေလ။ မိုင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး၊ ေရေျမဘယ္ေလာက္ ျခားျခား၊ အိပ္မက္ကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မတားနိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါ အိမ္ျပန္ခဲ့တာ အခါခါေပါ့။ ။

(ရခိုင္ျပည္နယ္၊ ေျမာက္ဦးျမိဳ႔မွာ ေဖေဖတာဝန္က်တုန္းက)

ေရတံခြန္ေတာင္လမ္း

စိတ္ကူးထဲမွာ

အပိုင္ဝယ္ထားတဲ့လမ္းကေလး။

ျမိဳ့ျပရဲ့ အတုအေယာင္ေတြ အေဝးက

သဘာဝျမင္ကြင္းေတြ စစ္စစ္

ေလျပည္ေလညင္းေတြ စစ္စစ္

ငါခ်စ္တဲ့ ေတာေတြ၊ ေတာင္ေတြ

ေက်းငွက္သာရကာ၊ ပန္း၊ လိပ္ျပာေတြ

ဘာသာတရားရဲ့ အရိပ္ေအာက္က

ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမမႈေတြ

အဲဒါ - ငါ့အိပ္မက္ထဲက ကမၻာ

ဝိညာဥ္ဆာေလာင္ျခင္းေတြရဲ့ ထြက္ေပါက္

အဲဒီမွာ - ငါတစ္ေယာက္တည္းပဲ ဘုရင္။

အဲဒီလမ္းမွာဆိုရင္ -

ျပံဳးလို႔၊ ရႊင္လို႔၊ သီခ်င္းေတြဆိုလို႔

လြင့္လို႔၊ ေမ်ာလို႔၊ လြတ္လပ္လို႔။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ -

အာရံုေတြ ေမာပန္းေလးလံလာတိုင္း

ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ ခြန္အား

အဲဒီလမ္းေလးမွာ သြား၊ သြားယူရတယ္။ ။